Tijdens de treinreis naar huis in de trein ontmoette ik Minte. Het meisje was me al opgevallen door haar verwaarloosde doch trotse stoere voorkomen en gedurende de rit naar huis raakten we aan de praat. Iets aan haar deed me denken aan mezelf een heel leven geleden. Gekwetst, boos en bang onder een dikke laag “I Don’t Care” . Ze vertelde me over zichzelf en terwijl we praten komt de conducteur om onze kaartjes te controleren..
Ik merk haar ongemak en zoekgedrag en besef me dat ze waarschijnlijk zwart rijd dus probeer haar al te redden met een ver excuserende blik op de conducteur en de vraag: ” Geloof je me als ik je zeg dat t m’n dochter is?” terwijl ik m’n OV en ID geef waarop ze kei warm begint te lachen en zegt dat we er voor deze keer mee wegkomen en loopt door. Ik hou van zulke mensen. Die het niet moeilijker maken als ze zien dat iemand het al zwaar heeft. Ook al heeft ze idd de regels gebroken.
Nadat de conducteur weg is bedankt ze me en ik vraag haar waarom ze zwart rijd aangezien je binnen Limburg als minima een gratis OV kunt krijgen en terwijl ze me aankijkt zie ik 1001 gevoelens over haar gezicht gaan voor ze me verteld dat ze er al 12 weken alleen voor staat nadat haar moeder op een dag haar boeltje pakte en verdween. Verdere familie heeft ze niet en zit ondertussen behoorlijk in de nesten.
Samen gingen we de afgelopen week aan de slag om haar te helpen met het aanvragen van de juiste hulp, inkomen en financiële begeleiding.
Kleding hadden we gelukkig nog voldoende in haar maat en na een telefoontje met een bevriende kapster zat ze die middag al in de stoel voor een kleine Glow up.
Al met al is er in een week tijd al veel veranderd voor Minte en ik ben blij dat we haar samen zo konden helpen om de boel opnieuw en dit keer goed op te starten zodat ze in de toekomst wel de juiste steun en begeleiding krijgt. De rekeningen stapelen zich op maar met de juiste begeleiding komen ze daar hopelijk wel uit. Ze staat er i.i.g. niet meer alleen voor en dat is heel wat waard.